Wyspy Galapagos istnieją w świadomości białego człowieka od roku 1535, gdy to zostały odkryte przez biskupa Panamy, Tomasza de Berlanga. W wiekach XVII i XVIII wyspy Galapagos były świetną bazą wypadową piratów, główną na całym obszarze. Zabili oni bardzo wiele żółwi, bardzo im bowiem smakowały i były łatwe do przetrzymywania na statkach, jako niezbyt wymagające istoty. Gdy zakończyła się plaga piractwa na tych terenach kolejnym zagrożeniem dla żółwi olbrzymich stali się łowcy waleni, którzy przywędrowali tam z terenów Ameryki. Na wyspach ścinali wiele drzew, zdobywali wodę słodką, a żółwie masowo umieszczali w swoich ładowniach - stanowiły dla nich znakomity zapas żywności, żółwie bowiem potrafiły w nich długo przeżyć. Wyspy Galapagos zostały objęte ochroną w roku 1930, zamknięto wówczas dla ludzi ich teren. Niedługo po tym na wyspie Santa Cruz postawiono budynek dla stacji badawczej, której zadaniem było chronić żółwie olbrzymie. Ośrodek ten funkcjonuje po dzień dzisiejszy, a jego pracownicy bardzo pomagają żółwiom. Zbierają na przykład ich jaja, bo gniazda żółwi są bardzo często niszczone przez zdziczałe domowe zwierzęta, które zamieszkują wyspę. Ponadto odławiają chore żółwie i leczą je w specjalnych ośrodkach medycznych.